Gimnastyka holistyczna. Główne założenia i korzyści.

Lis 2, 2020 przez

Gimnastyka holistyczna. Główne założenia i korzyści.

Gimnastyka holistyczna jest formą pracy ciała opartą na samoświadomości, która ma na celu odzyskanie spontanicznej równowagi. W tej karcie odkryjecie bardziej szczegółowo tę dyscyplinę, jej zasady, historię, korzyści, kto ją praktykuje i jak, i wreszcie przeciwwskazania.

Pochodząca z greckiego “holos”, czyli “całość”, gimnastyka holistyczna jest metodą reedukacji postawy, która ma na celu zwiększenie samoświadomości poprzez ruch i oddychanie. Pozwala to na uświadomienie sobie napięć, które zdeformowały ciało i uwolnienie się od nich, wzmocnienie napięcia mięśniowego i skorygowanie postawy w celu odzyskania naturalnej elastyczności i mobilności.

Gimnastyka holistyczna uczy również jak odczuwać współzależność pomiędzy różnymi częściami ciała. Na przykład, ruch kostki rozluźnia mięśnie szyi, podczas gdy ruch rozciągający szczękę pomaga uwolnić przeponę.

Dyscyplina ta nie ma na celu osiągania wyników, ale raczej uczenie się doskonałej prezentacji tego, co się robi i szczegółowej obserwacji wszystkich doznań ciała.

Gimnastyka holistyczna.  Główne zasady.

W gimnastyce holistycznej istnieją trzy główne linie działania.

Równowaga.
Z powodu naprężeń na ciało, niektóre części ciała mają tendencję do deformacji i braku równowagi. Gimnastyka holistyczna ma na celu przywrócenie naturalnej równowagi ciała, w szczególności poprzez pracę w pierwszej kolejności stopy. Po dobrym ułożeniu na podłodze, będzie to miało pozytywny wpływ na pozycję pozostałych części ciała. Stopniowo, w celu osiągnięcia spontanicznej równowagi, przeprowadza się kilka repozytoriów.
Tonizowanie.
Każdy z naszych mięśni ma swój własny ton. Gdy ten tonus jest zbyt ważny lub zbyt słaby, pojawia się dystonia. W gimnastyce holistycznej postuluje się, że jednostka musi zdać sobie sprawę z dystonii mięśniowej, ponieważ jest ona wynikiem zaburzeń równowagi psychicznej. Mięśnie i umysł są ze sobą ściśle powiązane i kontrolują się wzajemnie.
Oddychanie.
Według twórcy tej dyscypliny, wysokiej jakości oddychanie przyczynia się do poprawy funkcjonowania kompleksu ścięgnisto-mięśniowego. Praca nad oddychaniem ma zatem zasadnicze znaczenie. Polega na nauce “dawania sobie oddychać”. Wykonując te ruchy, pozwalamy oddechowi przychodzić spontanicznie, bez przymusu, aby dotrzeć do tak zwanego trójdzielnego oddechu, złożonego z wdechu, wydechu i lekkiej pauzy.

Gimnastyka holistyczna i fizjoterapia

W przeciwieństwie do fizjoterapeuty, który manipuluje swoim pacjentem, praktykujący opisuje werbalnie ruchy, które mają być wykonywane, nie dając wcześniej demonstracji. Uczestnicy muszą więc sami odtworzyć te ruchy. Niektórzy fizjoterapeuci i fizykoterapeuci wykorzystują Gimnastykę Holistyczną, aby pomóc swoim pacjentom lepiej odczuć zachodzące w nich zmiany.

Korzyści z gimnastyki holistycznej.

Według naszej wiedzy, nie ma badań klinicznych, które oceniałyby terapeutyczny wpływ gimnastyki golistycznej na zdrowie.

Zapobieganie niektórym problemom zdrowotnym.
Praca nad postawą pomaga zapobiegać zużyciu kręgów oraz wynikającym z tego bólom i problemom zdrowotnym, takim jak zapalenie kości i stawów. Pomaga to poprawić jakość oddychania, krążenia i funkcjonowania całego organizmu.
Zmniejszenie stresu.
Uważa się, że ćwiczenia oddechowe i ruchowe mają działanie relaksujące, co prowadzi do zmniejszenia stresu i poprawy jakości snu.

Lepsza kondycja.
Wiele osób wybiera to podejście po prostu, aby utrzymać kondycję lub zrelaksować się, podczas gdy inni używają go do zmniejszenia stresu i bólu spowodowanego poważnymi chorobami, takimi jak fibromialgia lub nawet rak.

Poprawa zdolności proprioceptywnych.
Gimnastyka holistyczna pozwala jednostkom poprawić poczucie równowagi i być bardziej świadomym przestrzeni wokół nich, co pomogłoby zmniejszyć ryzyko przypadkowych upadków.

Historia gimnastyki holistycznej.

Gimnastyka holistyczna została stworzona przez dr Lili Ehrenfried, lekarza i fizjoterapeutę niemieckiego pochodzenia. Uciekając przed nazizmem, w 1933 r. osiedliła się we Francji, gdzie zmarła w 1994 r. w wieku 98 lat. Nie mogąc praktykować medycyny we Francji, ale pragnąc kontynuować swoją pracę w dziedzinie zdrowia, wprowadziła i rozwinęła metodę “edukacji ciała”, oceniając równowagę ciała niezbędną dla równowagi umysłu. Wzbogaciła i przekazała nauczanie, które otrzymała od Elsy Gindler w Berlinie. Ten ostatni opracował podejście oparte na świadomości doznań poprzez ruch i oddychanie, które w znacznym stopniu przyczyniły się do wyleczenia gruźlicy.

Podobne

Tagi